Sevgi, çoğu zaman kendini kaybetmek gibi hissettirilebilir. Partnerinizle geçirdiğiniz yıllar içinde bir bakıyorsunuz: Ne istediğinizi, neyin sizi mutlu ettiğini, kim olduğunuzu unutmuş gibi hissediyorsunuz. “Ben nereye gittim?” sorusu, ilişki içinde kendini kaybeden pek çok kişinin iç sesin den yükselen bir çığlıktır.
Birleşmek ile Erimek Arasındaki Fark
Sistemik terapi perspektifinden bakıldığında, sağlıklı bir ilişki iki ayrı bireyin bir arada bulunmasıdır — birbirinin içinde eriyip kaybolması değil. İki kişinin ortak bir yaşam alanı yaratması, her birinin kendi öz alanını korumasıyla mümkündür. Buna sistemik terapide farklılaşma denir. Ne kadar farklılaşabilirsen, o kadar gerçek anlamda bağlanabilirsin.
Varoluşçu Soru: “Ben” Olmadan “Biz” Olur mu?
Varoluşçu terapi perspektifinden, birliktelik ancak iki özgür bireyin seçimiyle anlam kazanır. Kendini yitirmiş biri partnerine duyduğu çekimi mi yaşıyor, yoksa yalnız kalmak korkusundan mı tutunuyor? Bu ikişey birbirinden çok farklıdır. İlişkide “ben” olabilmek, “biz”i daha sağlam kılar.
Yaşantısal Boyut: Bedeniniz Ne Söylüyor?
Partnerinizle birlikte olduğunuzda bedeninizde ne hissediyorsunuz? Genişliyor musunuz, daralıyor musunuz? Kendiniz olabildiğiniz anlarda ve olmadığınız anlarda bedeninizin tepkisi farklı mı? Yaşantısal terapi bu ince sinyalleri duyabilmeyi öğretir — çünkü beden, çoğu zaman zihnin henüz fark edemediği şeyleri bilir.
Kendiniz olmaktan vazgeçmeden sevebilmek mümkündür. Hatta gerçek sevgi ancak bu şekilde yaşanabilir.
Özel Birey ve Aile Danışmanlık Merkezi olarak bireysel ve çift terapisi süreçlerinde varoluşçu, sistemik ve yaşantısal ekolleri bir arada kullanıyoruz.
